Prouder. De site voor trotse ouders, die vals beschuldigd zijn
en voor opa's en oma's, broers, zussen en vrienden die er ook last van hebben dat dit in Nederland kan.
Hoop

Op zalvende toon zei de jeugdvoogd volgens een ver van te voren aangeleerd stramien wat zij semi-inlevend afdraaide: “tja meneer, dat is inderdaad vervelend, maar wij kunnen er niets aan doen. Wij hebben moeder meermalen aangesproken, maar moeder is bang en doet dit uit bescherming voor haar kind”. De vader zakte steeds verder weg in zijn stoel. Zijn schouders hingen al jaren maar met het vorderen van het gesprek dook hij steeds meer in elkaar. Van een man veranderde hij steeds meer in een klein beschuldigd kind. “Ja, maar….”waagde hij nog een poging. “Het is niet eerlijk, de rechter zegt dat ik een goede foto moet krijgen.”

De jeugdvoogd zuchtte eens diep en keek zoekend voor steun naar de meegekomen gedragwetenschapper. Die moest dit maar eens oplossen. Vader weigerde het te begrijpen. Zij kon niet blijven uitleggen hoe dit werkte. Zakelijk-efficiënt, maar met een goed aangeleerd gevoel voor net een juiste dosis compassie volgens het handboek, ging de gedragswetenschapper rechtop zitten. Klaar voor de uitleg met een uitstraling alsof er inderdaad een klein kind tegenover haar zat. Terwijl zij haar bril rechtzette leunde zij een klein stukje voorover om volgens de norm net de afstand tussen vader en haar te verkleinen en zo een gevoel van begrip te creëren. “Ziet u het is geen onwil van moeder. Het is een beetje pesten. Tja, hoe zal ik het zeggen: nou ja, moeder wil u niet informeren, maar ja dat moet nou eenmaal van de rechter. Tja, en dan krijg je dit”.

Vader pakte het briefje wat op de tafel tussen iedereen in lag om te bekijken en te bespreken en streek het bijna liefkozend glad voor hij vroeg: “dus u gaat er niets van zeggen?” De dames keken elkaar aan met een korte blik van verstandhouding. “Wat wilt u dat we eraan doen?’ vroeg de voogd. Ze verschoof een beetje in haar stoel. Er leek iets van ontspanning over haar heen te komen. Ze was op bekend terrein. Haar terrein. “Kijk zoals u begrijpt gaan we hier dus geen aanwijzing voor geven, dat voert veel te ver. We hebben gesprekken met moeder waarin we haar begeleiden en stimuleren tot informatie. Dit is nog veel wat u krijgt. Er zijn vaders die het met een paar zinnen moeten doen. Nee, meneer u moet blij zijn dat moeder dit nog doet.” De jeugdvoogd leunde nu achterover. Hier was niets tegenin te brengen. Ze had haar punt duidelijk gemaakt. Wat haar betreft mocht vader vragen wat hij wilde nu: het heikele punt was besproken en hier liet ze het bij.

10 Zinnen krijgt vader elke 3 maanden en een foto van de rug van een kind. De hoop om ooit zijn kind nog te zien is langzaam uit hem gewurgd. En na de gesprekken op uw kantoor die u met frisse tegenzin voert mag ik vader opvangen.

Lieve dames van Jeugdzorg. U ziet mijn man niet kapotgaan. Voor u is hij een man die een marginaal onderdeel vormt van uw dossier. Samen, maar ook ieder apart zijn we hoger opgeleid dan u aan de andere kant van de tafel. Maar omdat we aan deze kant zitten moeten we ons alles van u laten welgevallen. Uw leugens over ons in uw dossiers, uw gedraai, uw manipulaties. En als alles weer voorbij is bij u krijg ik mijn man weer mee naar huis. Kan hij weken niet slapen, zoekt hij overal zijn kinderen, is hij afwezig en depressief. Geniet hij niet meer van het leven en ben ik bang dat hij zijn verlangen tot rust ooit omzet in onherstelbare daden en ik hem niet meer tegen kan houden.

Maar wat maakt u dat uit? U heeft geen last van zijn pijn, u ziet hem niet, u vindt hem niet als hij zijn rust gevonden heeft.

U vindt hem alleen maar lastig. Als u ooit al de moeite neemt om over hem na te denken.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Laatste tweets
tweet
Categorieën
Google Analytics Alternative